एका समर कॅम्प वर होते instructor म्हणून.आठ ते चौदा वयोगटातील मुलं मुली.. त्यांच्यात एक मुलगा होता. मायोपिया होता त्याला... म्हणजे दूरची दृष्टी नाही... त्याच्यासाठी स्पेशल instructions होत्या दोन फुटांच्या पलीकडे त्याला काही दिसत नसे.. त्याला जपायच तर होतंच पण त्याच वेळी त्याला ही जाणीव देखील होऊ द्यायची नव्हती की त्याच्या कडे जरा जास्त लक्ष दिलं जातंय..
Rock climbing session होतं... मुलं घाबरत होती.खाली बघून त्यांना आपण पडू की काय अशी भीती वाटत होती. आम्ही त्यांना प्रोत्साहन देऊन प्रसंगी थोडा सपोर्ट देऊन त्यांच्याकडून करून घेत होतो. आमचा हा छोटा स्टार मात्र बिनधास्त harness बांधून घेऊन तयार झाला. आणि पहिल्या होल्ड वर हात बसवून सपासप वर गेला...
कारण काय असेल विचार करा? त्याला दोन फुटांच्या खालचं काही दिसतच नव्हत मग खाली बघून भीती वाटणं दूरच राहिलं... जे काही आहे ते समोर दिसतंय ते आणि तेवढंच...असाच दृष्टिकोन आपण आयुष्यात ठेवला तर किती छान न... मागच्या गोष्टींनी कुढायला नको आणि भविष्याचा विचार करून घाबरायला नको
काय वाटतं?
मधुवंती
No comments:
Post a Comment