गाडी ने थिविम पार केलं आणि गोव्यात दाखल झाल्याची जाणिव झाली,मडगावला उतरल्यावर मारियोची चित्र नजरेस पडतात, मारियो मिरांडा आणि गोवा वेगळं काढणं शक्य नाही.
पोंद्याकडे निघाले तेव्हा बाहेरचं गोवा न्याहाळत दोन वर्षापुर्वीचं गोवे आठवत होते,तेव्हा उत्तर गोव्याचे सोनेरी समुद्रकिनारे न्याहाळत अनुभवलेले गोवे आणि आता गोव्याच्या वेगळ्या रुपाकडे पाहत मी निघाले होते "पोन्ने गोंय" (old goa) पोंद्याला पोहोचले उद्याच्या रन साठी लागणारी ’बिब’ आणि इतर साहित्य ताब्यात घेउन पेटपुजा करावी असा विचार केला,माझ्या taxi वाल्याने मला cafe bhosale नावाचं एक चांगलं रेस्तरां सुचवलं होतच,मी मांसाहारी असल्याचं सांगितल्यावर त्याने हे होटेल सुचवल्यामुळे मला छान नाश्ता करायला मिळणार म्हणुन मी खुश होते,आणि तिथे पोहोचल्यावर मला कळलं की हे चक्क शुद्ध शाकाहारी होटेल आहे! वाढत्या गुजराती,जैन आजकालच्या प्रचलित भाषेप्रमाणे म्हणायचं तर शेठजी-भटजी!! पर्यटनाचा परिणाम दिसतोय,मनातल्या मनात म्हटलं गोव्यात शाकाहारी जेवण मिळतं की नाही असा विचार करुन धास्तावलेल्या आमच्या सिल्वासा च्या मित्रमंडळाला आता जाउन् सांगायला हरकत नाही खुश्शाल जा गोव्याला,शुद्ध शाकाहारी सुंदर जेवण मिळतं! वत्सा तुजप्रत कल्याण असो!! पु ल देशपांडे स्टाईल!!
पोंदा आणि त्या आजुबाजुची छोटी गावे उद्या बघायला मिळणार होती,याच भागात शांतादुर्गा,मंगेशी इत्यादी प्रसिद्ध मंदिरं आहेत. एका छोट्याश्या होटेलात उतरले आणि उद्याच्या रन साठी लवकर उठायचं म्हणुन लवकरच झोपुन गेले,
२१ किलोमीटर धावणं हा माझाही पहिलाच अनुभव,पुरेशी प्रेक्टीस न झाल्यामुळे खरेतर थोडी द्विधा मनस्थिती होती,या वेळेस माझ्या मदतीला आला माझा रनर्स ग्रुप आणि रनिंग मधला माझा गुरु नितिन,त्याने अक्षरश: मागे लागुन रोज धावायला लावलं,छोट्या छोट्या पण खुप महत्वाच्या टिप्स दिल्या, त्याशिवाय मानसिक तयारी देखील केली,त्यामुळे २१ किलोमीटर काहीही करुन पुर्ण करण्याची नैतीक जवाबदारी माझ्यावर होतीच,मी ठरवलं होतंच की वेळ कितीही लागो मी रन पुर्ण करणारच..... तरीही थोडी घालमेल होतीच!
सकाळी ५.३० वाजता स्टेडियम वर दाखल झाल्यावर थोडे warm up आणि त्यापाठोपाठ झुंबा!! आता सगळेच पुढच्या रन साठी तयार झाले होते स्टेडियम मधुन बाहेर पडुन पोंद्यामधुन बाहेर पडुन थोडंच पुढे गेलो आणि एका वेगळ्या गोव्याचा शोध लागला, दुरभात,तलावली,तोलुलीम,उंदीर आदी गावांमधुन धावणं एक सुखद अनुभव होता,नेहमीच्या प्रसिद्ध मंदिरांखेरीज महालक्ष्मी मंदीर,कपिलेश्वरी मंदीर,आदी प्राचीन मंदिरं दिमाखात उभी होती,छोट्या गावांतुन देखील सम्रुद्धीची लक्षणे नजरेस पडत होती वेगवेगळ्या पद्धतीने आणि रंगांनी सजलेली ती घरं बघणं, शहरातल्या ठोकळ्यांची घरं पाहण्याची सवय असलेल्याला नेत्र सुखद होती,मधेच एखाद्या मंदिरातुन ओमकार किंवा आरती कानात भरुन तिथुन पुढे धाववे तर पुढच्याच कोपर्यावरच्या चर्च मधल्या सांत्र प्रेयर ने वातावरणात एक वेगळी मोहिनी भारली होती,
कोंकणची ती साधी भोळी माणसं आम्हाला बघुन आपापल्या झिलगो किंवा चेडवा
ला "यो बेगिन" म्हणत बघायला बोलवत होते,धावताना आजुबाजुला नारळी,पोफ़ळी ची झाडे,जांभ्याची आणि कौलारु घरं,पायाखाली, बघताक्षणी अंगावर काटा यावा असे विंचु आणि रस्त्याच्या कडेला खुप सगळ्या मांजरी आणि वीजेच्या तारांवर दिसणारे ’किंगु’ वेडे राघु हे आपले नेहमीचे मित्र, सगळं फ़क्त माझ्या डोळ्यांसाठीच होतं...
शेवटचे काही किलोमीटर्स मात्र खरा कस बघणारे होते,कधी येणार पोंदा? हा विचार आणि डोक्यावर वाढलेलं उन.पाय पण आता बोलु लागले होते अखेर पोंदा गावात पोहोचले स्टेडियम वर पोहोचुन मेडल घेतलं,त्यानंतर मात्र आपण खुप दमलोय हे जाणवलं....
आपण रन पुर्ण केली ही भावना अजुन डोक्यात सिंक झालेली नव्हती!कदाचित थकव्यामुळे!
रन संपली होती, पण ह्या निमित्ताने एक वेगळच गोवे बघायला मिळालंय,
खरं गोवा आहे ह्या छोट्या छोट्या गावांत, होंयं,मगें,आश्शें?? अशा उच्चारांत बोलणार्या कोंकणी माणसांत, आणि अस्सल फ़िश करी राईस प्लेट मधे!
त्यामुळे गोव्याला जाल तेव्हा इथल्या रम्य समुद्रकिनार्यांना भेट द्या, वाईन आणि वारुणी दोघांचीही नशा चढु द्या,पण त्याच बरोबर या अस्सल गोव्याला,वाड्यांच्या अल्याड दडलेल्या मंदिरांना भेट द्यायला विसरु नका...इथल्या लाल मातीचा रंग आणि गंध यांचीही नशा चढेल आणि ती उतरता उतरणार नाही.....
बरय तर मग....भेटुया परत.... पुढच्या वर्षी….. देव बोरेम करुम....!!
मधुवंती
